Columns van Smoel.nl
De fuck, fuck, fuchsia
Door Wim SchluterJuli, lopend op augustus. Het Buitenseizoen. Evenals vorige jaren doe ik verwoede pogingen om bij mijn buren het imago van tuinspecialist te krijgen. Het plaatselijke tuincentrum heeft een goeie klant aan me; met de regelmaat van de klok gooi ik daar deze dagen het karretje vol met de meest exotische planten. Om ze vervolgens in mijn postzegel-tuintje binnen drie dagen te zien composteren tussen de tuinkabouters. Regen of zon, mest of alleen water; het maakt allemaal niet uit. Kapot gaat het.
Het enige succesje dat ik tot dusver heb geboekt, is een hangende fuchsia. Gekocht op Koninginnedag, opgehangen op de Dag van de Arbeid, voor het eerst water gegeven op Bevrijdingsdag. Een feestelijke plant dus. Al gauw begon’ie de eerste knopjes te vertonen, en kort daarop stond één van die knopjes zowaar in bloei. En inmiddels zijn er meerdere knopjes, meerdere bloempjes en -never change a winning garden- meer fuchsia’s. Hangend dan wel staand; fuchsia’s vullen het uitzicht. De buurt organiseert bewonderende rondleidingen met familie en vrienden, terwijl ik gloeiend van trots achter de ramen sta toe te kijken.
De warmte van de afgelopen weken noodde mij ertoe maatregelen te nemen; eerder dan bedoeld vielen de dode fuchsia-knoppen op de grond en de blaadjes vertoonden het verlepte uiterlijk van een groupie van Robin van Persie. En dus kwam het er van; ik kocht een tuingieter -tot dusver ging het prima met een met water gevulde colafles- en leurde ik door de tuin, op weg naar de dorstigen. Nu zeulde ik met tien liter -natuurkundig gezien dus ook tien kilo soortelijk gewicht- door het tuintje. Gelijk de hommels doen in het zomers seizoen, ging ook Schluter van bloem tot bloem.
En zo kwam het plotseling in mij op dat ik hier niets meer of minder deed dan mij laten verleiden. De felle paarsrode kleuren van de fuchsia’s kwamen plotsklaps overeen met het rode pluche van een luxe bordeel-zoals ik die natuurlijk alleen ken van de televisie. Het lonken van de bloemetjes, het wuiven van de blaadjes, de lichtgeurende potgrond. Verdomd, ik kreeg een nieuw televisieformat in m’n schoot geworden; pimp my garden!
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
